Mit żydokomuny

Naturalnie należy widzieć negatywne aspekty żydowskiego doświadczenia w komunizmie w pewnej perspektywie. Żydostwu w Związku Sowieckim było źle, chociaż niektóre osoby żydowskiego pochodzenia miały się raczej dobrze. Martin twierdzi, że Żydzi byli najmniej prześladowaną mniejszością w Sowdepii. Na przykład, według tego naukowca, osoba polskiego pochodzenia była narażona na prześladowania kilkanaście razy bardziej niż przeciętny obywatel sowiecki. Potwierdzają to badania Tomasza Sommera. Sowiet o żydowskich korzeniach miał kilkanaście razy większe szanse, aby uniknąć represji. Odzwierciedlają to statystyki represji, w tym rozstrzeliwań i zsyłek do Gułagu. Ponadto nieliczni Żydzi byli prześladowani nie jako Żydzi, a jako „wrogowie ludu”. Wobec Polaków komuniści zastosowali kategorię etno-kulturową. Zsyłano i mordowano ich jako Polaków. Mamy więc w polskim przypadku do czynienia z ludobójstwem wedle definicji Rafała Lemkina.

Co więcej, świeżo ujawnione dokumenty i oparte na nich opracowania wskazują, że komuniści o żydowskich przodkach byli wielce nadreprezentowani wśród wyższego aparatu – od tajnej policji aż do wydziałów propagandy. Pokazują to w swych badaniach naukowcy postsowieccy: Nikita Petrov, Konstantin Skorkin, V. R. Zolotarov, Yuri Slezkine, a potwierdzają badacze zachodni, tacy jak Albert S. Lindermann, Antony Polonsky czy Timothy Snyder. Stąd powszechna percepcja, że Związkiem Sowieckim rządzi „żydokomuna”, że komunizm to „rządy Żydów”. Percepcja ta nie zmieniła się mimo Wielkiej Czystki, której ofiarą padło wielu komunistów pochodzenia żydowskiego, w tym w szefostwie NKWD, gdzie kaci stali się ofiarami czerwonych potworów, którym przedtem wiernie służyli (obsadę szczytów organów terroru sowieckiego od 1922 do 1991 r. zob. w: Михаил A. Тумшис, „Щит и меч Советского Союза. Справочник: краткие биографии руководителей органов государственной безопасности СССР и союзных республик (декабрь 1922 – декабрь 1991 гг.)” (Университет Дмитрия Пожарского, Moskwa 2012); o czystce wśród żydowskich czekistów zob. Михаил A. Тумшис, В. А. Золотарёв, „Евреи в НКВД СССР. 1936-1938 гг. Опыт биографического словаря” (Русский фонд содействия образованию и науке, Samara 2012); a o schyłkowej polityce Stalina wobec Żydów zob. Федор Лясс, „Поздний сталинизм и евреи (часть первая)”, (Philobiblion/„Филобиблион”, Jerozolima 2012).

Tematyka ta nie jest jeszcze opracowana dogłębnie i wyczerpująco. Na przykład Antony Polonsky twierdzi o początkowym okresie rewolucji, że „około 75% czekistów w Kijowie było Żydami” (A vexed and unresolved question is their number in the Cheka, the dreaded security apparatus. Archival research should clarify this question, but it has been claimed that roughly 75 per cent of the Kiev Cheka in 1919 were Jews, a figure that probably declined sharply in the 1920s.) – zob. Antony Polonsky, „The Jews in Poland and Russia, vol. 3: 1914 to 2008” (The Littman Library of Jewish Civilization, Oxford and Portland, Oregon, 2012), s. 42-43. Polonsky oparł się na pracy George’a Leggetta, „The Cheka: Lenin’s Political Police: The All-Russian Extraordinary Commission for Combating Counterrevolution and Sabotage (December 1917 to February 1922)” (Clarendon Press & Oxford University Press, New York and Oxford, 1981), s. 263.

CZYTAJ DALEJ