Jest to źródło raczej przedawnione, choć opierające się być może na celnych szacunkach. Według najnowszych badań, odpowiednia statystyka narodowościowa w kierownictwie ukraińskiej republikańskiej tajnej policji w połowie lat trzydziestych to: Żydzi – 60% (66,67%); Rosjanie – 13% (14,44%); Ukraińcy – 6% (6,67%); Łotysze – 3% (3,33%); Polacy – 2% (2,22%); Białorusini – 1% (1,11%), a co do reszty nie zachowały się wiadomości o ich pochodzeniu – 5% (5,56%). Jeszcze raz zwróćmy uwagę, że mamy tu do czynienia z patologicznym marginesem. Zob. Вадим A. Золотарьов, „Начальницький склад НКВС УСРР у середині 30-х рр.”, „З архівів ВУЧК – ГПУ – НКВД – КГБ” (Kijów), no. 2 (2001), s. 326-342. Na poziomie moskiewskiej centrali około 37% kierownictwa w połowie lat trzydziestych było pochodzenia żydowskiego, podczas gdy udział Żydów wśród ludności Związku Sowieckiego wynosił 2% (dla porównania: Polacy w kierownictwie NKWD stanowili około 5%, a Łotysze do 8% – również więcej niż ich udział w całej ludności) – zob. Никита В. Петров, Константин В. Скоркин, „Кто руководил НКВД, 1934-1941: Справочник” (Звенья, Moskwa 1999), s. 495. Potwierdza to nawet liberalny historyk Timothy Snyder w pracy „Bloodlands: Europe Between Hitler and Stalin” (Basic Books, New York, 2010), s. 108. Nota bene Zołotariow ustalił, że w ukraińskim NKWD Polaków było proporcjonalnie więcej niż Ukraińców (w stosunku do ich udziału w ludności republiki).

Według oficjalnych statystyk z 1926 roku, w Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Sowieckiej żyło 75,4% Ukraińców, 8,1% Rosjan, 6,5% Żydów, 5,0% Polaków, 1,5% Niemców, 1,1% „Mołdawian” i Rumunów, 0,5% Bułgarów, 0,5% Tatarów i Turków, 0,3% Greków, 0,2% Białorusinów oraz 0,6% innych. W połowie lat trzydziestych zmniejszyła się znacznie liczba Ukraińców i Polaków, a pod koniec owej dekady Polacy właściwie zniknęli, szczególnie mężczyźni w wieku od 16 do 65 lat – ofiary antypolskiej operacji NKWD – zob. Tomasz Sommer (red.), „Rozstrzelać Polaków. Ludobójstwo Polaków w Związku Sowieckim w latach 1937-1938. Dokumenty z Centrali” (3S Media, Warszawa, 2010); Tomasz Sommer (red.), „Dzieci operacji polskiej mówią. 45 relacji świadków sowieckiego ludobójstwa z lat 1937-1938” (3SMedia, Warszawa, 2013); Tomasz Sommer, „Operacja antypolska NKWD 1937-1938. Geneza i przebieg ludobójstwa popełnionego na Polakach w Związku Sowieckim” (3SMedia, Warszawa, 2014).

Manipulacje Żydami

W 1931 roku Stalin stwierdził, że antysemityzm to zbrodnia karana śmiercią w Związku Sowieckim: National and racial chauvinism is a vestige of the misanthropic customs characteristic of the period of cannibalism. Anti-Semitism, as an extreme form of racial chauvinism, is the most dangerous vestige of cannibalism. Anti-semitism is of advantage to the exploiters as a lightning conductor that deflects the blows aimed by the working people at capitalism. Anti-Semitism is dangerous for the toilers, for it is a false track which diverts them from the proper road and leads them into the jungle. Hence, Communists, as consistent internationalists, cannot but be irreconcilable and bitter enemies of anti-Semitism. In the U.S.S.R., anti-Semitism is strictly prosecuted as a phenomenon hostile to the Soviet system. According to the laws of the U.S.S.R. active anti-Semites are punished with death.

CZYTAJ DALEJ