Korona cesarzy niemieckich fot. domena publiczna autor: (Gryffindor) CSvBibra

Niemcy zawsze marzyli o stworzeniu imperium. Stowrzyli je 2 lutego i przegrali je 2 lutego.

Na początku X w. nastąpił ostateczny podział dawnego imperium Franków. Królestwo wschodniofrankijskie wraz ze śmiercią swojego ostatniego króla z dynastii Karolingów przekształciło się w królestwo niemieckie.

Po krótkotrwałych rządach króla Konrada pochodzącego z Frankonii (obecnie terytorium znajdujące się na pograniczu Bawarii, Wirtembergii i Turyngii), którego panowanie było okresem przejściowym, władcą tego królestwa został książę Saksonii (obecnie land Dolna Saksonia) Henryk Ptasznik.

Od tego momentu można mówić o przekształceniu królestwa wschodniofrankijskiego w królestwo niemieckie. Henryk I był także pierwszym władca niemieckim, który zapoczątkował ekspansję niemiecką na słowiańskie tereny, które wtedy rozciągały się nawet aż do Łaby i Soławy.

Otton I i cesarzowa Adelajda
fot. Wikipedia CC 3.0
autor: Kolossos

Po śmierci Henryka I nowym królem został wybrany jego syn Otton w 936 r. Jego panowanie było jednym pasmem sukcesów. Przez pierwsze lata musiał zwalczać bunty swoim braci: Thankmara i Henryka, a także książąt Bawarii, Frankonii, Lotaryngii. Po długich walkach zmusił o uległości księcia Czech Bolesława Srogiego.

W 955 r. odniósł swoje największe militarne sukcesy. W bitwie na Lechowym Polu złamał potęgę Węgrów, którzy przez pół wieku najeżdżali Europę Zachodnią, a następnie w bitwie nad rzeką Reknicą rozgromił połączone armie słowiańskich Obodrytów i Wieletów, narzucając swoją zwierzchność wszystkim Słowianom mieszkającym na zachód od Odry.

Cesarz Otto I. mAGDEBURG
fot. Wikipedia CC 3.0
autor: Ajepbah

Zmusił polańskiego księcia Mieszka do płacenia trybutu z Ziemi Lubuskiej, podporządkował sobie Duńczyków oraz interweniował na południu, koronując się na króla Włoch.

2 lutego 962 r. odniósł swój największy polityczny sukces. Tego dnia papież Jan XII ukoronował go jako cesarza rzymskiego. W ten sposób zostało ponownie odnowione cesarstwo rzymskie, które przeszło do historii pod nazwą „cesarstwo rzymskie narodu niemieckiego”. Papiestwo już raz postawiło na nową siłę, koronując w 800 r. Karola Wielkiego na cesarza rzymskiego, odnawiając po raz pierwszy cesarstwo rzymskie.

Po upadku Karolingów postawiono na nową, największą siłę w Europie koronując Ottona. W ten sposób w zaledwie pół wieku po konsolidacji państwa pod wodza saskiej dynastii Niemcy stały się imperium.

Feldmardzałek Friedrich Paulu oraz szef jego sztabu generał Arthur Schmidt ide do niewoli
fot. Wikipedia CC 3.0
autor: Bundesarchiv

2 lutego 1943 r. otoczona w Stalingradzie, skapitulowała 6 armia niemiecka, a właściwie jej resztki. Klęska w Stalingradzie jest symboliczną datą zmiany losów nowego niemieckiego imperium, którego armie zajmowały tereny od Pirenejów po Wołgę i od Norwegii po brzegi Afryki. Mimo że Niemcy miały wciąż ogromne siły i okupowały niemal cały europejski kontynent, to stalingradzka bitwa, podczas której Niemcy stracili pod 600 tys. żołnierzy, była przełomem.

Mimo że wtedy jeszcze nie stracili strategicznej inicjatywy, to przełom był wyraźny. Niemcy zaczęli się cofać. Niemieckie imperium III Rzeszy oparte na militarnej przemocy i nieprawdopodobnym okrucieństwie znalazło się już w niemal stałym odwrocie. 2 lutego 1943 r. to początek końca tego imperium.