Założyciel dynastii Song, cesarz Taizu. fot. domena publiczna

4 lutego 960 r. w Chinach rozegrała się jedna z najbardziej znanych scen w historii tego kraju.

Od czasu upadku w 907 r. słynnej dynastii Tang, Chiny znajdowały się w stanie rozbicia dzielnicowego. Na północy istniało duże państwo, ale co kilka lat rządząca nim dynastia była obalana i zastępowana przez drugą. Na południu istniało kilka różnych państw.

Cesarstwo Sung
fot. domena publiczna
autor: Mozzan

Ten okres w historii Chin został nazwany: 5 dynastii i 10 królestw. W tym czasie na północy rządziła dynastia nazwana Późniejsze Zhou. W 959 r. zmarł jego władca i nowym cesarzem został 7-letni chłopiec.

4 lutego 960 r. podczas kampanii wojennej do namiotu dowódcy gwardii Zhao Kuangyina (927-976) weszli w nocy oficerowie z obnażonymi mieczami i zarzucili mu na ramiona złoty płaszcz będący symbolem cesarskiej władzy.

Zhao Kuangyin nie miał wyboru. Musiał przyjąć cesarskie symbole albo zginąć.

Yue Fei – najsłynniejszy generał dynastii Sung (1103-1142)
fot. Wikipedia CC 4.0
autor: JessieW9000

Potem rozegrała się jedna z najsłynniejszych scen w historii Chin. Nowy cesarz wezwał swoich generałów i powiedział im:
„nie śpię spokojnie” i potem wyjaśnił, że nie może spać spokojnie, ponieważ w każdej chwili, oficerowie mogą wejść do namiotu któregoś z generałów i narzucić mu na ramiona cesarski płaszcz, a jego (Zhao Kungyina) zabić. Generałowie skłonili się i powiedzieli, że nikt nie ma takiego autorytetu jak Wasza Cesarska Mość. Zhao Kuangyin powiedział, że będzie się lepiej czuł, jeśli wszyscy generałowie podadzą się do dymisji. Zaproponował, że da im wielkie majątki na prowincji i doprowadzi do związków małżeńskich jego rodziny i rodzinami generałów.

Krótko po tym generałowie jeden po drugim, pod pozorem wymaginowanych powodów podali się do dymisji i wyjechali na prowincję.

Zhao Kuangyin mianował nowymi dowódcami młodszych zależnych o siebie oficerów. Zrekonstruował cesarską gwardię, która teraz stanowiła połowę armii i była rozlokowana wokół stolicy.

Nowy cesarz wprowadził nowe zasady. Nie skazał na śmierć poprzedniego cesarza 7-letniego chłopca, ale wysłał go z jego matką do majątku na prowincji.

Zhao Kuangyin zjednoczył Chiny. Podbijał jedno po drugim południowochińskie państwa, bardzo dbając, żeby jego wojska oszczędzały ludność i zjednywały mieszkańców podbijanych państw.

Zhao Kuangyin przeszedł do historii jako założyciel dynastii Sung (960-1279) jednej z największej w historii Chin.

Dynastia Sung to najwspanialsza chińska dynastia. W czasie jej rządów Chiny osiągnęły szczyt rozwoju swojej klasycznej cywilizacji.

Sam cesarz Zhao Kuangyin przeszedł do historii jako cesarz Taizu (wielki przodek). Cesarz Taizu to jedna z najwspanialszych postaci w dziejach Chin.