Francuzi z Zagłębiu Ruhry fot. Wikipedia CC 3.0 autor: Bundesarchiv

11 stycznia 1923 r. wojska francuskie i belgijskie przekroczyły granicę Niemiec i weszły do Zagłębia Ruhry, najbardziej uprzemysłowionej części Niemiec.

Zgodnie z Traktatem Wersalskim (art.231) Niemcy zostały uznane za winnego wszystkich szkód i strat, jakie poniosły rządy sprzymierzone i stowarzyszone, wynikające przez napaść Niemców i ich sprzymierzeńców.

Amerykańska gazeta informuje o zabitych Niemcach
fot. Wikipedia CC 4.0
autor: Gb11111

Art.232 tego traktatu nakładał na Niemców obowiązek spłaty wszystkich pożyczek, jakie Belgia zaciągnęła u aliantów na prowadzenie wojny wraz z 5% odsetkami.

Art.233 powołał Komisję odszkodowawczą, która miała do 1 maja 1921 r. ustalić wysokość odszkodowań, terminy i sposoby ich spłat.
Według art.235 Niemcy do tego czasu na konto tych reparacji miały w latach 1919, 1920 i do 30 kwietnia 1921 r. zapłacić 20 mld marek w złocie.

Ostatecznie alianci w kwietniu 1921 r. obciążyli Niemców kwotą 132 mld marek w złocie (30 mld USD). To była ogromna suma, ale i tak ostatecznie zmniejszona w stosunku do założeń (np. Francja chciała 269 mld marek tylko dla siebie).

Strategią Francji było jak największe obciążenie niemieckiej gospodarki, żeby nie mogła się rozwinąć. Wysokość tych kwot bardzo obciążyła niemiecki budżet i spowodowała coraz większa pauperyzacje najbiedniejszych warstw ludności. Niemcom w pewnym momencie zabrakło już możliwości dalszych tak wygórowanych spłat. W efekcie dwukrotnie nie zapłacili rat.

Odpowiedź Francuzów była zdecydowana. 11 stycznia 1923 r. 70 tysięcy francuskich i belgijskich żołnierzy przekroczyło niemiecką granicę i rozpoczęło okupację Zagłębia Ruhry. Niemcy stawili bierny opór, wykazując bardzo wysoką solidarność narodowa. Francuzi odpowiedzieli represjami, do egzekucji włącznie.

Francuzi opuszczają Dortmund
fot. Wikipedia CC 3.0
autor: Bundesarchiv

Konsekwencją okupacji i dostaw z tego rejonu do Francji, a tym samym braku dostaw surowców na rynek krajowy, spowodował załamywanie się niemieckiej gospodarki, gwałtowny wzrost bezrobocia i hiperinflację.

Alianci ostatecznie doszli do wniosku, że taka polityka jest niebezpieczna. Ona powodowała wzrost radykalnych nastrojów. W tymże roku (1923 r.) wybuchło powstanie komunistów w Hamburgu oraz nazistów w Monachium. Zmieniono zasady spłat, zdecydowano się na pomoc Niemcom. Ustalono, że reparacje będą spłacane przez 60 lat (ostatecznie spłacono je w 2010 r.) oraz udzielono pomocy finansowej Niemcom na stabilizacje gospodarki i finansów (amerykańska pomoc w wys. 800 mld marek w złocie – plan Dawesa).

Francuzi wkrótce się wycofali, jedynie dłużej pozstali w okręgu Saary, do 1935 r.