Cesarski komisarz Lin Zexu nadzoruje palenie opium fot. domena publiczna

W dniu 18 marca 1839 r. cesarz Daoguang wydał edykt mówiący o poważnych karach za przemyt opium.

W dniu 18 marca 1839 r. komisarz Lin wezwał dwunastu chińskich kupców z Cohong, którzy działali jako pośrednicy dla zagranicznych handlowców opium. Powiedział im, że wszyscy europejscy kupcy mają przekazać opium będące w ich posiadaniu i natychmiast zaprzestać handlu tym narkotykiem.

18 marca 1839 r. jest uważany za początek I wojny opiumowej.

Lin Zexu
fot. Wikipedia CC 3.0
ator: Musetress

29 sierpnia 1842 r., zawarto w Nankinie traktat między Wielką Brytanią i Irlandią a Chinami kończący tzw. pierwszą wojnę opiumową. I wojna opiumowa to chyba najbardziej ohydna wojna, jaką mocarstwo europejskie, w tym przypadku Wielka Brytania, stoczyło z państwem zamorskim w erze nowożytnej.

Młody polityk brytyjski William Gladstone, późniejszy wielokrotny premier, tak wtedy określił tę wojnę: „Nie znam i nie czytałem kiedykolwiek o wojnie bardziej niesprawiedliwej w swojej genezie, o wojnie bardziej obliczonej na to, aby kraj ten okryć wieczna hańbą. Rozwinięto flagę brytyjską w celu ochrony nikczemnego handlu”[1].

Rządy Mandżurów

Chiny od drugiej połowy XVII w. były rządzone przez Mandżurów, którzy w 1644 r., wykorzystując wojnę domową w cesarstwie oraz samobójczą śmierć ostatniego cesarza z dynastii Ming, przekroczyli Wielki Mur i udzielili zbrojnej pomocy jednemu z cesarskich dowódców podczas bitwy z wielką powstańczą armią chłopską.

Następnie w ciągu niemal czterdziestu lat, korzystając z pomocy wielkich chińskich feudałów, ostatecznie opanowali ten olbrzymi kraj. Mandżurska dynastia Qing w pierwszym okresie swojego panowania przejawiała dość dużą energię i ekspansję. W wyniku ich działań ofensywnych cesarstwo osiągnęło największe w historii Chin terytorium.

Szczytem pomyślności dynastii było długoletnie panowanie cesarza Kangxi (1661-1722), z pewnością najwybitniejszego przedstawiciela wśród mandżurskich władców, a także jednego z najwybitniejszych cesarzy w historii Chin. Również wybitnymi postaciami byli jego następcy: syn Yongzheng (1722-1735) oraz wnuk Qianlong (1735-1796).