Jednak podczas długich rządów tego ostatniego Chiny weszły w okres długotrwałego kryzysu. Główną przyczyna był prawdopodobnie stały, szybki przyrost naturalny ludności, o wiele szybszy niż przyrost zasobów żywności. Ludność Chin zwiększała się niemal w geometrycznym postępie. Gdy Mandżurowie zdobywali Chiny ludność tego kraju szacowano na 100 mln, w końcu XVIII w. na 300 mln, a w przeddzień wybuchu wojny opiumowej, w 1838 r. na ponad 400 mln.

Areał ziemi uprawnej powiększał się w znacznie mniejszym tempie. Drugim czynnikiem była nieprawdopodobna korupcja, która kompletnie przeżarła dwór mandżurski. O jej skali świadczy bogactwo zgromadzone przez mandżurskiego dostojnika Heshena, faworyta cesarza Qianlonga.

Po śmierci cesarza Heshen został aresztowany, a jego majątek skonfiskowany. Składał się m.in. z 3000 pomieszczeń w jego pałacach i willach, 42 oddziałów banków, 75 oddziałów lombardów, nieprawdopodobnej ilości złota i srebra oraz wyrobów z tych metali (m.in. 9 mln małych sztabek srebra), 100 tys. statków z porcelany. To tylko część jego majątku stanowiącego równowartość kilkunastu lat budżetu cesarstwa.

Reakcja Chińczyków

Olbrzymia część chińskiej elity dawno pogodziła się z dominacją Mandżurów w zamian za spokojne i dostatnie życie, które zapewniali im najeźdźcy, zapewne po cichu licząc, że prędzej czy później ulegną sinizacji jak wiele plemion, które w przeszłości osiedlały się w Chinach. Jednak pewna część Chińczyków mimo upływu półtora wieku nigdy nie pogodziła się z obcą dominacją.

Istniały tradycyjne tajne stowarzyszenia, wśród których nie brakowało zwolenników obalonej dynastii Ming. Najstarsze z nich było Stowarzyszenie Białego Lotosu, którego początki są datowane na V w., a którego kontynuatorzy odegrali znaczącą rolę przy obaleniu panowania mongolskiej dynastii Yuan w XIV w. Drugim stowarzyszeniem była chłopska organizacja Bracia i Starsi. Trzecim osławiona później Triada.

Pod koniec XVIII w. Biały Lotos wywołał powstanie trwające dziewięć lat (1795-1804). Wojska mandżurskie nie mogły sobie z nim poradzić przede wszystkim z powodu korupcji wśród mandżurskich generałów. Ostatecznie stłumiono je po zastosowaniu taktyki spalonej ziemi i zmuszaniu głodem chińskich chłopów do wstępowania do oddziałów walczących po stronie rządowej. Klęska powstania nie rozwiązała kryzysu państwa. Niemniej było ono nadal potężne. Ówczesne PKB Chin było szacowane na 1/3 PKB świata.