Pomnik Ottona I Wielkiego w Magdeburgu, gdzie jest pochowany. fot. Wikipedia CC 3.0 autor: Ajepbah

23 listopada 912 r. urodził się Otto Wielki (912-972) twórca pierwszego niemieckiego imperium, jeden z najwybitniejszych Niemców w historii, mogący śmiało się ubiegać o tytuł najwybitniejszego Niemca.

Rządzący Saksonią książę Otton Dostojny wybrał dla swojego syna Henryka za małżonkę hrabiankę Haterburgę za jej urodę i majętność. Ślub został zawarty w 906 r. Rok później urodził się im syn Thankmar. Jednakże z niewiadomych powodów w 909 r. został orzeczony rozwód tej pary.

Otton Dostojny wybrał dla syna Henryka inną saską hrabiankę, Matyldę też bardzo urodziwą. W 912 r. urodził się tej parze syn, który po dziadku otrzymał imię Otto. W tym samym roku zmarł Otton Dostojny i jego syn Henryk został księciem Saksonii, a w 919 r. został wybrany, jako pierwszy Sas, królem Niemiec i przeszedł do historii jako Henryk I Ptasznik.

Henryk zapoczątkował niemieckie parcie na wschód. Do tej pory niemieckie terytoria znajdowały się na zachód od rzeki Łaby. W 928 r. Henryk podporządkował sobie wielkie słowiańskie plemię Stodoran, których głównych grodem była Brenna (dzisiejszy Brandenburg). Brenna po długim oporze kapitulowała i Otto dostał od ojca w nagrodę, nieznaną z imienia stodorańską księżniczkę, która zaraz zabrał do Niemiec. Z tego, prawdopodobnie nieformalnego związku narodził się w 929 r. syn Wilhelm. Mimo że tego samego roku Otto ożenił się z Edytą Angielską, to nie zapomniał o swoim pierworodnym „słowiańskim” synu. W 954 r., a więc w wieku 25 lat Wilhelm został arcybiskupem Moguncji, co oznaczało także pełnienie funkcji kanclerza Niemiec.

Otto w 936 r. został wybrany, po śmierci ojca, królem Niemiec. Niemal zaraz po wyborze musiał się przez kilka lat zmagać z buntem prawie wszystkich najważniejszych lenników, książąt: Bawarii, Frankonii, Lotaryngii oraz swoich braci: starszego, przyrodniego Thankmara i młodszego, rodzonego Henryka.
Po rozbiciu buntowników rozpoczął proces umacniania państwa przez kontynuowanie procesu przekształcania niemieckich księstw, z plemiennych na terytorialne, budując przy tym, przy pomocy kościoła, struktury władzy centralnej.

Największe jednak sukcesy odniósł w polityce zewnętrznej. Kontynuował politykę ojca ekspansji na wschód, podbijając kolejne plemiona słowiańskie. Największe sukcesy odniósł w 955 r. Najpierw w bitwie na Lechowym Polu kompletnie rozbił kolejny najazd koczowniczych Węgrów na niemieckie królestwo, po którym Węgrzy zaprzestali najazdów na zachodnią Europę, a następnie pomaszerował na północ i w bitwie nad rzeką Reknicą podobnie zmasakrował połączoną armię największych plemion słowiańskich na Połabiu, Obodrytów i Wieletów. Po tym zwycięstwie narzucił swoje zwierzchnictwo wszystkim Słowianom mieszkającym pomiędzy Łabą a Odrą.

Otto odniósł ogromne sukcesy także na południu, w Italii. W 951 r. został koronowany na króla Włoch, a w 962 r. na świętego cesarza rzymskiego. Pod koniec życia doprowadził do pojednania z Bizancjum, które nie uznawało jego cesarskiego tytułu, zawierając polityczne porozumienie przypieczętowane małżeństwem jego syna i następcy, także o imieniu Otto z bizantyjską księżniczką Teofano.

Otto I Wielki jest pierwszym twórcą niemieckiego imperium, władcą pełnym politycznych sukcesów. Warto też nadmienić, że król Otto prawdopodobnie udzielił zgody na chrzest księcia Polan, Mieszka, a potem umiejętnie grał, regulując wpływy na swojej wschodniej granicy pomiędzy Mieszkiem a niemieckimi margrabiami, tak, żeby żaden z nich nie osiągnął wyraźnej przewagi.