Próby porozumienia

Ten spontaniczny w swoim początku ruch ,szybko został zorganizowany. Wyspiarze mieli swoje kadry w postaci inteligencji, studentów a przede wszystkim żołnierzy, którzy poprzednio służyli w japońskiej armii. Szybko stworzono samorządowe władze z Komitetem

Obrony Wolności Ludu, a następnie utworzona Komisja Dla Zażegnania Incydentu z 28 Lutego, próbowała za zgodą gubernatora wyjaśnić przyczyny zajść.

Wobec rządu Republiki Chińskiej wysunięto szereg żądań. :

– szerszej autonomii w ramach Republik Chińskiej,

– dopuszczenie ludności miejscowej do udziału w prowincjonalnym rządzie

– wolnych wyborów, wolnej pracy, swobody wypowiedzi,

– prawo do strajku

– podporządkowania stacjonujących wojsk tajwańskim władzom lokalnym (komitetowi)

– likwidacji rządowej korupcji

– udziału w rozmowach pokojowych z Japonią

Wszystkie żądania komitetu, w sumie 32, przedstawiono na spotkaniu z gubernatorem Chen Yi. Ze względu na toczącą się wojnę domową na kontynencie siły rządowe zarówno wojskowe jak i policyjne nie były duże, liczyły 12 tys. żołnierzy, co tłumaczy szybki i zaskakujący sukces wyspiarzy, ale gubernator Chen Yi, z jednej strony dyskutował z komitetem, a z drugiej wezwał pomoc.

Już od 7 marca zaczęły lądować na wyspie oddziały chińskiej armii, pospiesznie ściągnięte z prowincji Fujian. Przybyło 11 tysięcy żołnierzy i 2 tysiące żandarmów. Bez większego trudu pokonały one siły tajwańskie. W ciągu tygodnia udało im się odzyskać kontrolę nad większymi miastami, a wciągu następnego nad całą wyspą.

Masakry i represje

Opanowaniu wyspy towarzyszyły masowe morderstwa, rabunki i gwałty. Ocenia się, że zabito wtedy co najmniej kilkanaście tysięcy Tajwańczyków. Liczby nie są dokładnie znane. Nie wykluczone, że liczba ofiar wynosiła nawet do 30 tysięcy. Tysiące aresztowano. Kilku tysiącom udało się uciec z wyspy. Pacyfikacja wyspy nie zakończyła rozprawy z Tajwańczykami.

Jak to zazwyczaj była po pokonaniu wroga wewnętrznego, po zakończeniu działań wojskowych, nastąpił okres represji w stosunku do zbuntowanej ludności wyspy. Rozpoczął się tzw. biały terror. Trwał on różnym natężeniem niemal przez cały okres stanu wojennego (1947 – 1987), a więc przez 40 lat, przy czym, najcięższe represje trwały przez pierwsze pięć lat, do 1952 r.

W ramach terroru aresztowano ok. 140 tys. osób, z czego kilka tysięcy zamordowano, nie rzadko skrytobójczo. W większości przypadków, dotknęły one nie tylko rdzennych Tajwańczyków, ale także przybyszów z Chin, oskarżano o szpiegostwo na rzecz założonej na kontynencie przez komunistów w 1949 r. Chińskiej Republiki Ludowej.