Reprezentacje podzielono na 4 grupy. Po półfinału awansowały tylko zwycięzcy. Pierwszą grupę wygrała bezproblemowo Argentyna, ze swoim znakomitym strzelcem, środkowym napastnikiem Guillermo Stabile (zdobył 5 bramek w grupie) oraz reżyserem gry Luisem Montim. Pierwszą bramkę w turnieju zdobył natomiast Francuz Lucien Laurent, który dożył XXI wieku (1907-2005).

Drugą grupę niespodziewanie wygrała Jugosławia, eliminując faworyzowaną Brazylię (Jugosławia – Brazylia 2:1). Trzecią grupę wygrał Urugwaj (1:0 z Peru i 4:0 z Rumunią). Czwartą grupę wygrały USA, bijąc po 3:0 Belgię i Paragwaj. W tym drugim meczu amerykański piłkarz Bertram Petenaude jako pierwszy w mistrzostwach świata strzelił 3 bramki (hat trick).

W półfinale doszło do pogromów. Argentyna pokonała USA 6:1, A Urugwaj w dokładanie skopiował wyczyn sąsiadów, pokonując Jugosławię również 6:1. W tym drugim meczu błysnął Jose Cea zdobywając 3 bramki dla gospodarzy.
W finale zmierzyły się Urugwaj i Argentyna.

Argentyna to godny przeciwnik Urugwaju. Argentyńczycy w drugiej połowie 20. Lat XX w. bardzo się rozwinęli piłkarsko praktycznie nie ustępując Urugwajowi. Wygrali mistrzostwa Ameryki Południowej w 1927 i 1929 r., a w finale Igrzysk Olimpijskich w Amsterdamie najpierw w finale zremisowali 1:1 z Urugwajem i dopiero w powtórzonym meczu ulegli 1:2.

Argentyńska piłka z I połowy finałowego meczu.
fot. Wikipedia CC 3.0
autor: Oldelpaso
Urugwajska piłka z II połowy finałowego meczu
fot. Wikipedia CC 3.0
autor: Oldelpaso

W finale spotkały się dwie absolutnie najlepsze drużyny świata. Mecz wywołał wiele kontrwersji. Część argentyńskich kibiców nie mogła dotrzeć na czas na stadion. Po meczu obrzucono kamieniami konsulat urugwajski w Argentynie. Mecz w jednej połowie rozrywano piłka argentyńską, a drugiej połowie urugwajską.

Sami piłkarze argentyńscy narzekali, że od samego początku turnieju byli pod presją urugwajskich kibiców. Mówili, że byli wyzywani, że nie dawano im spokojnie spać, że byli ciągle zastraszani. Nie negując nagannego zachowania urugwajskich kibiców, należy powiedzieć, że finał, a szczególnie jego pierwsza połowa nie wskazywała na to, że Argentyńczy byli zastraszeni i że w ogóle nie chcieli wygrać finału.

Pierwszą bramkę zdobyli Urugwajczycy (Dorado), ale Argentyńczycy odpowiedzieli dwoma (Puecelle, Stabile) i to oni schodzili na przerwę, prowadząc 2:1. Mogli nawet prowadzić wyżej, ponieważ w 37 min. Francisco Varallo trafił w poprzeczkę.
Druga połowa należała bezdyskusyjnie do Urugwaju. Urusi wspięli się na wyżyny swojego piłkarskiego kunsztu i strzelili 3 bramki (Cea, Iriarte, Castro). Tym samym wygrali mecz 4:2, zdobywając jako pierwsi tytuł mistrza świata w piłce nożnej.

Finał: Urugwaj – Argentyna 4:2 (1:2) Bramki: Dorado (12), Cea (57), Iriarte (68), Castro (89) – Peucelle (20), Stabile (37). Estadio Centenario 68.346 widzów, sędzia John Langenus (Belgia).

Urugwaj:
Ballesteros – Nastazzi, Mascheroni – Andrade, Fernandez, Gestido – Dorado, Scarone, Catro, Cea, Iriarte

Argentyna:
Batasso – Della Torre, Paternoster – J.Evaristo, Monti, Suarez – Peucelle, Varallo, Stabile, Ferreira, M.Evaristo

Urugwajczycy grali systemem 2-3-5. To system wymyślony w Anglii w XIX w. 2 obrońców było wspomaganych przez 3 pomocników podczas ataku przeciwnika. Kluczowy był środkowy pomocnik, który krył środkowegopnapastinka drużyny przeciwnej, oraz organizował własny atak.

Guillermon Stabile – król strzelców mistrzostw świata
fot. domena publiczna

Strzelcy:
8 bramek – Guillermo Stabile (Argentyna)
5 bramek – Jose Cea (Urugwaj)

Najlepszy piłkarz mistrzostw świata 1930 – kapitan preprezentacji Urugwaju Jose Nasazzi
fot. domena publiczna

Najlepsi piłkarze turnieju:
1. Jose Nasazzi – urugwajski obrońca, kapitan reprezentacji od 1923 r. Znakomity obrońca owielkiej charzmie, absolutny lider zespołu. O jego pozycji świadczą przydomki: marszałek lub wielki kapitan. Dla wielu Urugwajczyków to nie tylko najwybitniejszy obrońca, ale w ogóle piłkarz w historii tego kraju.
2. Guilermo Stabile – zwany przenikającym (łatwo mijał obrońców), znakomity argentyński strzelec, z przeciętną 2 gole na mecz. W mistrzostwach przyćmił wszystkich urugwajskich napastników.
3. Jose Andrade – reżyser gry Urugwaju

Jedenastka turnieju:
Ballesteros (Uru) – Nasazzi (Uru), Milutin Ivkivic (Jug) – Andrade (Uru), Monti (Arg), Gestido (Uru) – Scarone (Uru), Castro (Uru), Stabile (Arg), Patenaude (USA), Cea (Uru).

Najdłużej żyjący piłkarz finału i całego turnieju to argentyński napastnik Francisco Varallo (1910-2010).

Skandale:
1. Sędzia meczu Argentyna-Francja (1:0), Brazylijczyk Almeida Rego zakończył mecz 6 minut przed regulaminowym czasem, kiedy Francuzi mieli doskonałą sytuację.
2. Sędzia meczu Urugwaj – Meksyk nie zauważył, że przy golu na 3:1 dla gospodarzy Anselmo otrzymał podanie od policjanta stojącego za linią końcową boiska.