Ricardo Zamora
fot. domena publiczna

Włochy po spacerku z USA, w ćwierćfinale zmierzyły się z Hiszpanią, której bramki bronił legendarny Ricardo Zamorra, jeden z głównych kandydatów do miana najlepszego bramkarza wszechczasów. Mecz mimo brutalnej gry gospodarzy i dogrywki zakończył się remisem 1:1. Następnego dnia mecz powtórzono. Włosi wymienili pół drużyny, Hiszpanie jeszcze więcej. Powtórzony mecz Włosi wygrali 1:0 po bramce poprzedzonej faulem. Szwajcarski sędzia Roland Mercet co chwila przerywał ataki Hiszpanów. Po mistrzostwach został dożywotnio zdyskwalifikowany.

Pozostałe ćwierćfinały:
Austria – Węgry 2:1
Czechosłowacja – Szwajcaria 3:2
Niemcy – Szwecja 2:1

Oldrich Nejedly
fot. domena publiczna

W półfinale zmierzyły się Włochy z Austrią i sytuacja się powtórzyła. Na bardzo grząskim boisku spowodowanym ulewą znowu była brutalna gra Włochów i przerywanie przez sędziego Ivana Eklinda ataków Austriaków. Gol padł po faulu na bramkarzu, którego z piłką wpychał do bramki Meazza, a z samej linii bramkowej futbolówkę do bramki skierował Enruque Guaita.

W drugim półfinale zmierzyły drużyny Niemiec i Czechosłowacy. Tysiące włoskich faszystów wspomagało nazistowskich kibiców z Niemiec. Marzono o finale dwóch dyktatur, ale Czechosłowacy dali lekcje Niemcom, wygrywając 3:1. Wszystkie 3 gole dla naszych południowych sąsiadów zdobył Oldrich Nejdly.
W meczu o 3 miejsce Niemcy pokonali Austriaków 3:2

Finał Włochy – Czechosłowacja sędziował dobrze już znany Ivan Eklind ze Szwecji. Tuż przed rozpoczęciem meczu udał się do loży Mussoliniego, gdzie rozmawiał kilka minut. Mecz był brutalny. Włosi pewni przychylności sędziego pozwalali sobie na wiele. Długo nie padała bramka. Zdobył ją dopiero w 76 min. Antonin Puc. Stadion zamarł. Włosi wyrównali 5 minut później, a zwycięskiego gola zdobył w dogrywce ze spalonego Schiavio.

Finał:
Włochy – Czechosłowacja 2:1 (0:0) Bramki: Raimundo Orsi (81), Angelo Schavio (95) – Puc (76) Stadio Nazionale 45.000 widzów, sędzia Ivan Eklind (Szwecja).

Włochy: Gianpiero Combi (c) – Eraldo Monzeglio, Luigi Allemandi – Attilio Ferraris, Luis Monti, Luigi Bertolini – Enrique Guaita, Giuseppe Meazza, Angelo Schiavio, Giovanni Ferrari, Raimundo Orsi

Czechosłowacja: František Plánička (c) – Ladislav Ženíšek, Josef Čtyřoký – Josef Košťálek, Štefan Čambal, Rudolf Krčil – František Junek, František Svoboda, Jiří Sobotka, Oldřich Nejedlý, Antonín Puč

Strzelcy:
5 bramek – Oldrich Nejedly
4 bramki – Edmund Conen
4 bramki – Angelo Schiavio

Giuseppe Meazza
fot. domena publiczna

Najlepsi piłkarze turnieju:
1. Giuseppe Meazza – można dyskutować, czy najlepszym graczem turnieju był napastnik, który strzelił tylko 2 gole, ale klasa Meazzy nie podlega wątpliwości. Uważany jest za najlepszego piłkarza w historii calcio (włoski futbol)
2. Matthias Sindelar – drugie miejsce to podsumowanie gry reżysera wunderteamu
3. Oldrich Nejedly – król strzelców, który powinien być sklasyfikowany wyżej.

Jedenastka turnieju:
Ricardo Zamora (His), Jacinto Quincoces (His), Eraldo Monzeglio (Wło) – Luis Monti (Wło), Attilio Ferraris (Wło), Leonardo Cilaurren (His) – Giuseppe Meazza (Wło), Raimundo Orsi (Wło), Enrique Guaita (Wło), Matthias Sindelar (Aus), Oldrich Nejedly (Cze)

Skandale:
To oczywiście gospodarskie sędziowanie, ono zapewniło Włochom zwycięstwo w 3 meczach i tytuł mistrza świata, stąd też aż 6 Włochów w „11” mistrzostw. Z drugiej strony trzeba powiedzieć, że Vittorio Pozzo zbudował naprawdę zespół o światowej klasie.