Kim Ir Sen ukończył edukację na poziomie 8 klasy szkoły w Mandżurii, z której został relegowany na skutek aresztowania za udział w zebraniu jakieś nielegalnej organizacji, nie wykluczone, że byli to młodzi komuniści chińscy, którzy zresztą mniej więcej w tych samych latach założyli pod wodzą niejakiego Mo So, Mandżurską Federację Młodzieży Komunistycznej. Wtedy miał się zapoznać z Kapitałem Marksa.

To kolejna nieprawda, jako że Kapitał nie był wtedy przetłumaczony na języki: chiński i koreański, to jest na te, które wówczas Kim znał. Po opuszczeniu więzienia Kim przybrał pseudonim Ir Sen (stający się słońcem). Dalsze losy po opuszczeniu więzienia nie są jasne, jako że jego życiorys jest tak zagmatwany i przeinaczony, że wiele informacji z tego okresu jest w ogóle nieznanych albo są niemożliwe do odtworzenia.

Przypuszcza się, że po wyjściu z więzienia znalazł się w oddziale jednego z licznych chińskich militarystów walczącego w Mandżurii. Oddział ten został rozbity przez jednostki wojskowe KPCh i Kim razem z innymi jeńcami został włączony do wojsk komunistycznych. Od 1931 r. Kim Ir Sen był członkiem KPCh. Został mianowany dowódcą małego oddziału partyzanckiego mającego walczyć przeciwko wojskom japońskim.

Trzeba jedno przyznać, we wrogim terenie, które ludność bynajmniej nie zachowywała się jednoznacznie, oddział Kima i on sam walczyli niezłomnie przez kilka lat. Sam Kim stał się protegowanym znanego wówczas chińskiego komunisty Wei Zhengmina, który był dowódcą jednej z komunistycznych dywizji i podlegał bezpośrednio Kang Shengowi, szefowi bezpieczeństwa KPCh.

Udział w partyzantce antyjapońskiej stał się dla propagandy komunistycznej doskonałym polem do tworzenia następnej legendy. W bitwie o miasteczko Pektusanu, które zaatakowało 80 partyzantów Kima, propaganda północnokoreańska początkowo potencjał partyzantów określiła na 180, po czym stopniowo zwiększając ich liczbę doszła w końcu lat 80. XX w. do liczby dziesięciu tysięcy. Tak naprawdę ocenia się maksymalną liczbę partyzantów dowodzonych przez Kima na ca. 350.

Cały ten okres partyzancki został do gruntu zafałszowany. Z drobnych potyczek stworzono wielkie bitwy, mityczne bazy…itp. W 1940 r. Japończycy postanowili skończyć z partyzantką komunistyczną w Mandżurii i po kolei rozbijali oddziały chińskie i koreańskie. Ostatecznie zlikwidowali tę partyzantkę wiosną 1941 r.

Kim po rozbiciu jego oddziału przedostał się na drugą stronę granicy i lata 19141 – 1945 spędził w Sowietach, fakt bardzo długo ukrywany w KRLD, gdzie całymi latami twierdzono, że w tym czasie przebywał w Mandżurii. Po przejściu granicy spotkała go nieprzyjemna przygoda. Sowieci zgodnie ze swoją manią podejrzliwości i nieufania nikomu, za wszelki wypadek zamknęli go do aresztu, gdzie przesiedział kilka dni, zanim został rozpoznany.

Okres pobytu Kim Ir Sena w Związku Sowieckim to przełomowy okres w jego życiu. Bez pomocy Sowietów nie zostałby ani władca Korei Północnej, ani też nie miałby żadnych szans zostać liderem koreańskich komunistów. Sowieci, szykując się do zajęcia Mandżurii i Korei swoim zwyczajem tworzyli ekipy kolaborantów mających w ich imieniu sprawować władzę.