W 1953 r. najpierw rozgromiono frakcję „południokoreańską”. Pak Honjong został aresztowany i skazany na śmierć. Hegaj w tym samym roku popełnił samobójstwo. Nie wiadomo też, kiedy Kim Tubong zakończył życie, być może w 1957 r. Najdłużej trwała walka z frakcją Yennanu (prochińską), w przeszłości najsilniejszą ze wszystkich.

Kim Ir Sen podobnie jak poprzednio Sowieci z tych samych powodów nie mógł ich po prostu zlikwidować. Chińczycy uratowali jego reżim w czasie wojny koreańskiej, a poza tym armia chińska stacjonowała w KRLD aż do 1958 r. Toteż walka z tą frakcją trwała etapami. Dopiero jednak w 1961 r. na V zjedzie partii udało mu się ostatecznie pozbyć wszystkich tych, którzy nie byli jego stronnikami i od tego czasu rozpoczął się niczym nieskrępowany kult jednostki.

[1] – Zarys historii działalności rewolucyjnej Towarzysza Kim Ir Sena,
Wydawnictwo Literatury W Językach Obcych, Phenian, 1971, s.5
[2] – tamże s.5
[3] – tamże s.7
[4] – tamże s.7-8
[5] – tamże s.10
[6] – Według książki: Towarzysz Kim Ir Sen, wielki wódz prowadzący rewolucję i budownictwo do zwycięstwa, Ambasada Koreańskiej Republiki Ludowo-Demokratycznej, 1972, s.4
[7] – tamże s.5-6
[8] – Waldemar Dziak, Andrzej Faliński – W kraju Orwella
Instytut Studiów Politycznych PAN, s.9
[9] – Według: Waldemar Dziak – Kim Ir Sen, Wiedza Powszechna, 2001