Po zdobyciu Ningbo i umocnieniu się na wybrzeżu Zhejiangu, Anglicy wstrzymali ofensywę. Ich plan zakładał zdobycie Szanghaju i Nankinu, zablokowanie Wielkiego Kanału i odcięcie przeto dostaw żywności do Pekinu. Do wykonania tego planu potrzebowali jednak znacznie większych sił niż te, którymi dotychczas dysponowali.

W międzyczasie chiński rząd przegrupował swoje siły i rozkazał rozpocząć kontrofensywę, żeby zepchnąć agresorów do morza. Mimo że armia cesarska dysponowała wielkimi siłami to uzbrojenie i wyszkolenie słynnych swego czasu chorągwi mandżurskich było daleko niedostateczne, żeby móc pokonać Anglików. Jeszcze gorzej prezentowały się jednostki czysto chińskie.

Anglicy rozpoczęli następną ofensywę dopiero wiosną 1842 r. kiedy z Indii przypłynęła następna brytyjska flota aż z 10 tysiącami żołnierzy. W czerwcu zdobyto Szanghaj a następnie armia i flota zaczęły przemieszczać się w głąb Jangcy, zdobywając po drodze miasto Zhenjiang w prowincji Jiangsu, będące niezmiernie strategicznym punktem, ponieważ leżało przy skrzyżowaniu Wielkiego Kanału i Jangcy. Trzy tygodnie później angielska armada, za którą posuwały się statki z opium osiągnęła Nankin.

Traktat nankiński

Nieustanne pasmo militarnych klęsk, od początku do końca, wyczerpało determinację cesarza. Daoguang nie zamierzał tracić tak wielkiego i bogatego miasta. Jego upadek mógł spowodować dalsze konsekwencję, niezmiernie niebezpieczne dla władzy Mandżurów, którzy stanowili przecież, niemal mikroskopijną mniejszość w chińskim morzu. Również Brytyjczycy zdawali sobie sprawę, że z posiadanymi siłami nie będą w stanie opanować Chin.

Negocjacje rozpoczęły 14 sierpnia i trwały dwa tygodnie, do 29 sierpnia. Odbywały się w Nankinie pod lufami brytyjskich dział, niemal dosłownie, a brytyjscy negocjatorzy doskonale wykorzystywali ten fakt do wywierania presji na cesarskich dostojnikach.

Traktat de facto był dyktatem podyktowanych przez zwycięzców. Chińczykom nawet nie pozwolono zmienić drugorzędnych warunków, poza drobnymi poprawkami i stylistyką. Traktat był negocjowany na HMS Cornwallis zacumowanym przy Nankinie i został podpisany 29 sierpnia 1842 r. przez pełnomocników obu stron.

Królową Wielkiej Brytanii i Irlandii reprezentował Henry Pottinger, wówczas już generał-major, a cesarza Chin reprezentowali dwaj dostojnicy: Qiying (Keying) będący członkiem rodziny cesarskiej, piastujący różne funkcje, w tym wojskowego dowódcy Kantonu oraz określany jako generał-porucznik Elepoo (Yilibu). Traktat został ratyfikowany przez królową Wiktorię i cesarza Daoguanga, a następnie dokumenty ratyfikacyjne zostały wymienione 26 czerwca 1843 r. w Hongkongu.