Warunki traktatu

Składał się z 13 artykułów, z których wstęp o mówił zakończeniu nieporozumień wrogości pomiędzy oboma krajami. Artykuł pierwszy zawierał postanowienie o pokoju i przyjaźni pomiędzy królową i cesarzem a także ich poddanymi, którzy mieli zaznawać pełnego bezpieczeństwa i ochrony zarówno osobistej jak i majątkowej na terytorium drugiej strony.

Biorąc pod uwagę fakt, że negocjacje odbywały się groźba wznowienia działań wojennych, passus o przyjaźni brzmi ironicznie. Artykuł drugi zawierał bodajże najważniejszy punkt traktatu. Dla handlu brytyjskiego zostało otwarte pięć portów: Kanton, Amoy, Fuzhou, Ningbo i Szanghaj. W tych portach mogli się osiedlać brytyjscy kupcy wraz z rodzinami. W każdym z tych miastach miał też rezydować brytyjski konsul będący pośrednikiem pomiędzy kupcami a lokalnymi władzami.

Potwierdzono oddanie Królowej i jej następcom, Hongkongu w wieczyste użytkowanie. Chiny miały też zapłacić sumę 21 mln dolarów, w tym 6 mln za skonfiskowane opium w 1839 r., 3 mln za długi kupców kantońskich, 12 mln za koszty prowadzenia wojny. Płatności miały być dokonane ratalnie do 1845 r,, z tym że 6 mln miało być wypłacone natychmiast.

Jednocześnie narzucono Chinom taki sposób ustalenia taryfy celnej, który powodował, ze wszelkie zmiany musiały być uzgodnione z Anglią. Rok później Anglicy odnieśli dodatkowy sukces negocjacyjny, wymuszając na Chinach klauzulę największego uprzywilejowania, polegającą na tym, że każde przywileje przyznane innemu państwu miały być automatycznie przyznawane Wielkiej Brytanii.

Podsumowanie

1.Przyczyny porażki Chin

Dlaczego Chiny, ogromne państwo z ponad 400 mln mieszkańców uległo, w gruncie niewielkiemu, dalekiemu zamorskiemu państwu, liczącemu nie wiele więcej niż 25 mln ludzi. ?

Chiny, które już w połowie XV w. , a więc w okresie naszej wojny trzynastoletniej z Krzyżakami posiadały ponad 3 milionową armię, od trzech stuleci znajdowały się w cywilizacyjnej stagnacji.

Jak głębokie było wtedy zacofanie armii chińskiej, świadczy fakt, że pól wieku po zakończeniu pierwszej wojny opiumowej, podczas wojny chińsko-japońskiej w latach 1894-1895, niektóre jednostki chińskie były wyposażone w łuki.

Z kolei Wielka Brytania była wtedy najbardziej uprzemysłowionym państwem świata. O jej potędze świadczy fakt, że tak np. produkcja żeliwa jeszcze w 1870 r. (5,7 mln ton rocznie) była większa niż wszystkich pozostałych mocarstw razem wziętych (USA, Francja, Niemcy, Rosja, Austro-Węgry).

Anglicy dysponując o wiele lepszym sprzętem mogli nie dopuszczać Chińczyków do bliskiej walki strzelając do wroga z odległości, z której Chińczycy nie mogli odpowiedzieć. O skuteczności takiej taktyki przekonała kilkanaście lat później podczas wojny krymskiej (1853 – 1856) uchodząca za najsilniejszą armię świata, armia rosyjska, kiedy brytyjski korpus interwencyjny wyposażony w karabiny o nośności 1200 metrów strzelał do żołnierzy rosyjskich z odległości ca. 1000 metrów wiedząc, że Rosjanie mieli karabiny o nośności 800 metrów.

Nic dziwnego, że straty angielskie w zabitych w poszczególnych bitwach z Chińczykami np. podczas walk w rejonie Kantonu można było liczyć na palcach jednej ręki, dosłownie. O wiele większe straty Brytyjczycy ponosili od chorób. [5]

Drugą przyczyną była przeogromną korupcja wśród rządzących Mandżurów powodująca, że niektóre jednostki wojskowe istniały tylko na papierze, [6] a cesarz był notorycznie niedoinformowany.

Trzecią przyczyną był fakt, że Mandżurowie jako naród rządzący w Chinach, nie chcieli dopuścić do stworzenia wielkich armii składających się z Chińczyków, z obawy przed utratą kontroli.