Także w 1921 aresztowano i rozstrzelano 48 członków straży przybocznej Bogdo Chana. Rok później rozstrzelano premiera Bodoo, który był jednym z pierwszych ofiar represji stalinowskich wśród mongolskich komunistów. Początkowo mongolscy komuniści byli niezmiernie słabi. Cała ludność była absolutnie wierna swojemu religijnemu przywódcy, niemniej jego władza w kraju okupowanym przez sowietów była coraz bardziej ograniczona.

Przełomem był rok 1924. Tego roku zmarł Bogdo Chan i parę tygodni potem komuniści proklamowali republikę, jednakże nadal Mongolia nie była uznawana przez Chiny, ani też przez sowietów, którzy nie chcieli zrywać swoich stosunków z Chinami i traktowali ją jako bufor. Na żądanie Chińczyków uznali ją ją integralną część Chin i wycofali większość sowich wojsk.

Nowa republika dostała także swoją konstytucję, która napisał w Moskwie niejaki Wsiewiacki. Znosiła ona m.in. prywatną własność gruntów i lasów. W tymże roku zmieniono nazwę z Urgi na Ułan Bator. Także w roku 1924 zmarł w nie całkiem jasnych okolicznościach najwybitniejszy mongolski czerwony dowódca, Suche Bator, a naczelny dowódca armii Dandzan został rozstrzelany na partyjnym zjeździe.

W Mongolii całą władzę sprawowali sowieci, którzy jako „instruktorzy” znajdowali się w każdej instytucji. Ich strategią było zbudowanie organizacji komunistycznej składającej się z tzw. Arjatów, czyli ubogich ludzi zazwyczaj biednych pasterzy.

W 1929 r. Komitern, którzy sprawował zwierzchnią władzę nad MPL-R, zażądał przeprowadzenia kolektywizacji, upaństwowienia bydła, bezwzględnej walki z religią i z feudałami. Przygotowując się do tego przeprowadzono czystkę w partii usuwając 5 tys. członków z ogólnej liczby 18 tys. Rozpoczęta kolektywizacja miała niesłychanie brutalną formę. Ludziom zabierano wszystko: ziemię, domy, bydło, meble, biżuterie, ubrania…

Likwidowano arystokrację i szlachtę. Efektem tego bezprawia było zmniejszenie się pogłowia zwierząt hodowlanych o 1/3, które na początku XX w. liczyło 20 mln sztuk. Dla ludzi od wieków przyzwyczajonych do swobody i przemieszczania się po stepie był to kataklizm. 30 tys. uciekło przez granicę do Chin. W 1932 r wybuchło powstanie antykomunistyczne w całej Mongolii, jednak po kilku miesiącach zostało utopione w morzy krwi przez komunistów.