Czołgi na transporterach Korpusu Strażników Revolucji fot. Wikipedia CC 4.0 autor: Mohammad Sadegh Heydari

Milovan Dzilas w swojej bardzo głośnej swego czasu książce pt. Nowa klasa oraz Michaił Wosleński mniej znanej, ale znakomitej książce pt. „Nomenklatura” pokazali obraz rządzącej nowej klasy, wyrosłej ze zwycięstwa komunistycznej rewolucji. Obaj autorzy w swoich książkach skupili się na opisie tworzenia nowej klasy, zasadach doboru, kariery jej członków, sposobu rządzenia, oraz na przeistoczeniu się ideowych rewolucjonistów, w posiadaczy kraju, którym rządzą. Taki właśnie proces postępuje w Iranie, z tą różnicą, że tu mamy do czynienia nie z nomenklaturą komunistyczną, tylko islamską.

Zmiana systemu politycznego danego państwa powoduje, że w zależności od sposobu tej zmiany, ulega przeobrażeniu kultura polityczna. Jeśli zmiana następuje ewolucyjnie, to nowa klasa polityczna przejmuje z pewnymi modyfikacjami kulturę polityczną swoich poprzedników. Taki przypadek mamy w Polsce, po 1989 r. Jeśli jednak zmiana systemu politycznego następuje na drodze rewolucyjnej, to powstaje nowa klasa polityczna, która tworzy nową kulturę. Tak było w Rosji po 1917 r. i w Iranie po 1979 r.

Rewolucja, która w lutym 1979 r. wyniosła do władzy Chomeiniego, nie zakończyła się od razu, lecz była początkiem zmian, które wtedy jeszcze nie były ostatecznie przesądzone. Obalając szacha, lider rewolucji wielki ajatollah Chomeini potrzebował własnej siły zbrojnej, która zabezpieczałaby zdobycze rewolucji przed ewentualnymi atakami resztek oddziałów armii lojalnych szachowi. Ona była potrzeba też w celu narzucenia swojej wizji urządzenia Iranu, która nie pokrywała się z wyobrażeniami o wolnym państwie, jakie miała znaczna część społeczeństwa przeciwna dyktaturze szacha.

Bardzo szybko, 2 tygodnie po zdobyciu władzy zapadła decyzja o stworzeniu własnej siły zbrojnej rewolucji niezależnie od tworzenia nowej armii. 5 maja 1979 r. utworzono Korpus Strażników Rewolucji Islamskiej. Sam korpus bardzo szybko stał się decydująca militarną siłą w sporach, jakie wybuchły pomiędzy rewolucjonistami, przyczyniając się walnie do zdławienia wolnościowych tendencji, upadku znaczenia umiarkowanych islamistów i ostatecznie umożliwił zwycięstwo ortodoksyjnych islamistów reprezentowanych przez Chomeiniego.